Baba mazari-بی زخم تیغ عشق زعالم نمیرویم بیرون...

پیام خانواده شهید مزاریبی زخم تیغ عشق زعالم نمیرویم بیرون شدن ز معرکه بی زخم عار ماستهموطنان- دانشمندان- دانشجویان- کسبه کاران- مهاجران -هموطن در کلیه کشورها السلام علیکم!بار دیگر در سالروزشهادت عبدالعلی مزاری قرار گرفتیم و هموطنان ما درداخل وخارج از کشوربا برگزاری مراسم های یاد بود در قالب های گوناکن سمیناروهمایش ویادبود یاد وخاطره شهدا علی الخصوص شهید مزاری و همراهانش را گرامی میدارند لازم است به پاس قدردانی از هموطنان یاد اورشویم که ما کوچکتراز آن هستیم که میزان فداکاری و حمایت های که از شهید مزاری در کابل و در زمان حیاتش نمودید تشکری و سپاسگزاری نمائیم چون شرایط طوری پیش امد که با هجوم تروریست های بین المللی در افغانستان یک نوع پراکندگی و سردرگمی مطلق بر مردم و جامعه بلا کشیده ما حکمفرما شد و فرصت برای بیان دیدگاه پوشیده قدردانی اززحمات چندین ساله مردم ما در کابل مهیا نکردید.حقیقت مساله و واقعیت عینی قضیه در اینجاست که مزاری بزرگ از روزی که دست چپ و راست خود را شناخت و در مسیر مبارزات قرار گرفت بیشتر تعلق خاطر به مردم پیدا کرد تا خانواده : از سال ۱۳۵۱ که از کانون خانواده جهت فراگیری علوم اسلامی به هجرت پرداخت و در همین راستا به امورات فرهنگی جهت آگاهی دادن به قشر تحصیل کرده پرداخت .در این مسیر مشکلات فراوان متحمل شدو گاهی که از سر مجبوری به خانه سر میزد صورتش اثارشکنجه درشت واز زمانیکه کمونیسم ها درسرزمین ما حاکم شدند باز او فعالتر و پرتلاش تر دردو بعد جهاد و فرهنگ گردید و کمتر با خانواده بود. در ایام پس از سقوط کمونیسم ها و برای تثبیت هویت ملی مردم خود پافشاریها نمود تا شایسته بسازد که راه حل معضله افغانستان تفاهم وبرادری و پذیرش همدیگر است و جنگ و حذف راه چاره نمی باشد و آخر هم چنین شد.هدف ازبیان این مقدمه آنست که عبدالعلی مزاری در همه این دوران سه گانه تحصیل و مبارزات فرهنگی و دوران ۱۴ ساله جهاد و مقاومت کابل بیشتر به مردم تعلق داشت و فکر و ذکرش دفاع از ملیت های محروم بود ااما پس از شهادت ، وقتی اشک هاو ناله ها واستقبال پر شور و عزیزافرین شما مردان و زنان و کودکان را از غزنی تا یکاولنگ و از یکاولیگ تا مزار شریف( ۱۳۷۴/۱/۵ ) و در شورای ولایتی در روز وداع باردیگر۱۳۷۴/۱/۶ ) و روز تشیع پیکروخاکسپاری (۷۴/۱/۷ ) آن شهید بزرگوار و سید علی شهید را دیدیم به این ح...